តុកាហ្វេ

ម៉ោង​ ១២:៣០ នាទី, ដូច​រាល់​ដង បន្ទាប់​ពី​បាយ​ថ្ងៃ​ត្រង់​រួច ខ្ញុំ​តែង​មក​អង្គុយ​សម្រាក​រង់​ចាំ​ដល់​ម៉ោង​១ ដែល​ជា​ម៉ោង​ធ្វើការ​ប្រចាំ នៅ​ហាង​កាហ្វេ​បងប្អូន (Anh & Em) ។ កំពុង​ក្រេប​កាហ្វេ​ទឹកកក​មួយ​កែវ​១៥០០៛ សណ្ដូក​ជើង​ត្រង់​លើ​ពំនាក់​កៅអី​មួយ​ទៀត, តម្រង់​ខ្នង​បន្តិច ហើយ​ខ្ញុំ​សម្លឹង​ទៅ​មាត់​ផ្លូវ ។ លោក​ពូ​ម្នាក់​ អាយុ​ប្រមាណ ៤០​ឆ្នាំ គ្រង់​ដោយ​សំលៀក​បំពាក់​អាវ​សាច់​កំណាត់​ក្រឡា​ឆ្នូត​ចាស់​បន្តិច និង​ខោ​ខ្មៅ រួម​ទាំង​មាន​ពាក់​ស្បែក​ជើង​ឃ្លុប​ផង​ដែរ បត់​ចូល​មក​តម្រង់​ហាង​កាហ្វេ​ ។ គាត់​ចត​ម៉ូតូ Super Cub 50 របស់​គាត់​រួច​រាល់ គាត់​ក៏​ដើរ​ចូល​មក ហើយ​ឈរ​រេរា​បន្តិច, ខ្ញុំ​ឃើញ​គាត់​ទំនង​មិន​ចង់​ចូល​ទៅ​អង្គុយ​ខាង​ក្នុង ខ្ញុំ​ក៏​ដក​ជើង​ហើយ​និយាយ​ទៅ​កាន់​គាត់ «ពូ! ពូ​អាច​អង្គុយ​ទី​នេះ​បាន​ » ។

បន្ត​ការ​អាន

Advertisements